Karel Jaromír Erben
POLEDNICE
ze sbírky "Kytice"

U lavice dítě stálo, 
z plna hrdla křičelo. 
„Bodejž jsi jen trochu málo, 
ty cikáně, mlčelo!

Poledne v tom okamžení, 
táta přijde z roboty: 
a mně hasne u vaření 
pro tebe, ty zlobo, ty!

Mlč, hle husar a kočárek - 
hrej si - tu máš kohouta!“ - 
Než kohout, vůz i husárek 
bouch, bác! letí do kouta.

A zas do hrozného křiku - 
„I bodejž tě sršeň sám! - 
že na tebe, nezvedníku, 
polednici zavolám!

Pojď si proň, ty polednice, 
pojď, vem si ho, zlostníka!“ 
A hle, tu kdos u světnice 
dvéře zlehka odmyká.

Malá, hnědá, tváři divé 
pod plachetkou osoba; 
o berličce, hnáty křivé, 
hlas - vichřice podoba!

„Dej sem dítě!“ - „Kriste Pane, 
odpusť hříchy hříšnici!“ 
Div že smrt jí neovane, 
ejhle tuť - polednici!
Karel Jaromír Erben
TAGFEINO
el la poemaro "Bukedo"

Staras bub' ĉe benkorando, 
krias kun plej verva ard'.  
"Mutu!" laŭtas la komando. 
"Do silentu, vi bastard'! 

Jam tagmezon aŭdas ja mi, 
patro venos el okup', 
kaj pro vi jen ĉesas flami 
en la forn', vi aĉa bub'! 

Jen husaro, koko, ĉaro; 
ludu, ludu do, karul'!" -
Sed la tuta ludilaro 
krak! krak! flugas al angul' 

kaj la krio plu refrenas - 
"Vi fripon', vi ŝokas min! -  
Tagfeino por vi venas!! 
Aŭdu, mi jam vokas ŝin: 

Prenu mian aĉan filon , 
Tagfeino, prenu nur! " - 
Sed jen aŭdu: La ŝlosilon 
iu turnas en serur'. 

Bruna, ĝiba in-staturo 
kun bastono en la man', 
kun kap-tuk', kun kurba kruro , 
voĉo kiel uragan'. 

"Donu idon!" - "Kristo mia! 
Pro la pek' ne punu min!"
Kvazaŭ morto-vent' glacia 
spirus ĵus: jen Tagfein'! 
Ke stolu se plíží tiše 
polednice jako stín: 
matka hrůzou sotva dýše, 
dítě chopíc na svůj klín.

A vinouc je, zpět pohlíží - 
běda, běda dítěti! 
Polednice blíž se plíží, 
blíž - a již je v zápětí.

Již vztahuje po něm ruku - 
matka tisknouc ramena: 
„Pro Kristovu drahou muku!“ 
klesá smyslů zbavena.

Tu slyš: jedna - druhá - třetí - 
poledne zvon udeří; 
klika cvakla, dvéře letí - 
táta vchází do dveří.

Ve mdlobách tu matka leží, 
k ňadrám dítě přimknuté; 
matku vzkřísil ještě stěží, 
avšak dítě - zalknuté.

Kaj ŝi tablon jam proksimas, 
kiel ombro ŝovas sin. . . 
La patrin' terure timas 
knabon kaŝas en la sin' 

kaj lin al si firme premas 
kun horora rerigard'. 
La Feino plu iremas, 
plu iremas sen ekhalt'. - 

La Feino jam atakas, 
jam la knabon prenas ŝi. . . 
"Kristo, helpu!" filon brakas 
la patrin' kaj svenas ŝi. 

Jen: unu- du- tri-. . . avizas 
la tagmezon son-agord'; 
klinko klakis, pordo disas, 
patro staras en la pord'. 

Kuŝas la patrino svene, 
knabon premas al la mam'. . . 
Ŝin li vekis - kvankam pene - 
sed la knab' ne spiris jam.